Zeskoczyło z podestu muszli koncertowej. Spojrzało przez ramię na częściowo zarośnięte i obłażące z farby drzwi. Kiedyś pod sceną znajdowała się restauracja; przegapiło moment, gdy znikła. Może długo nie zaglądało tutaj, a może po prostu nie zwróciło uwagi. Świat zmieniał się tak szybko…

Przeszło przez boisko. Gruboziarnisty asfalt pokryty naniesionym piaskiem chrzęścił pod podeszwami butów, szeleściły spodnie i wiosenny płaszcz, ale poza tym w parku panowała nienaturalna cisza.

Nienaturalna z punktu widzenia zwykłych ludzi – a ich tu nie było.

Jeszcze.

– W imię tego, co był – szepnęło. – W imię tego, co będzie.

Obróciło się na palcach – piasek zachrzęścił głośniej, zadzwoniły szklane dzwonki – spojrzało w głąb białej muszli, uśmiechnęło się wyzywająco do flankujących ją z obu stron drzew. Te odpowiedziały niepokojącym szumem.

– W imię tego, co jest zawsze – dokończyło i pstryknęło palcami.

Dźwięk pomknął przez nieruchome powietrze, odbił się od betonowego łuku i wrócił do anioła. Powietrze wybuchło odgłosem tłuczonego szkła, jakby na ziemię waliły się okna z całego wieżowca, ale na czarnym asfalcie nie pojawił się ani jeden nowy odłamek. Granica między rzeczywistościami upadła i park wypełnił śpiew ptaków.

Ruszyło niespiesznie w stronę cmentarza. Uśmiechało się, ale nie dlatego, że było radosne. Uczucie radości towarzyszyło onemu zawsze, ale rozumiało ją inaczej niż ludzie. Nie była czymś chwilowym, pochodzącym z zewnątrz: ze śpiewu ptaków, śmiechu znajomych i skrzypienia dziecięcego wózka, co miało zniknąć prędzej czy później. Przepełniająca je emocja wynikała bezpośrednio z tego, że trwało skąpane w blasku łaski.

Skobel zazgrzytał, zaskrzypiały zawiasy furtki, ptaki oburzyły się hałasem i umilkły, a ono szło dalej, póki nie znalazło właściwego grobu.

– Panie Henryku.

Starszy mężczyzna o pogodnej, zniszczonej przez wiek twarzy spojrzał na anioła i zmrużył wodniste oczy. Spróbował odpowiedzieć, ale jedna strona ust nie chciała go słuchać i wydał z siebie tylko niezrozumiały dla ludzi bulgot.

– Nie, to już nie będzie bolało – odpowiedziało mu.

Po latach zamknięcia w mięsie dusze miewały problem z mówieniem inaczej niż poruszając ustami – teraz wraz z całym ciałem pogrzebanymi w niedawno zasypanym grobie. Próbowały utrzymać kształt, w jakim istniały przez dziesięciolecia, i sprawić, aby zadziałał. To rzadko się udawało. Zgodnie z prawem tego świata powoli rozlewały się i rozciągały, wracając do swojej pierwotnej formy, a zadaniem anioła-przewoźnika było zabrać je do pierwszej rozety, nim zupełnie utracą pamięć tego, że kiedyś były człowiekiem.

– Belén?!

Pan Henryk siedział nieruchomo i wpatrywał się we własny grób. Nie zwrócił uwagi na głos, który wybił się ponad szum drzew i  śpiew ptaków, ani na istotę idącą w ich stronę. Opiekuna – jednego z aniołów, którzy trzymali pieczę nad miejscami świętymi. Dbali, aby zło nie wślizgnęło się do nich, nie zapuściło tam korzeni i nie zaczęło wrastać w ludzi, szukających w nich schronienia. W hierarchii stało na równi z innymi aniołami, które spędzały swój czas ukryte na ziemi – było równe stróżom, pomostom i przewoźnikom, ale pod Hierarchią istniała hierarchia i choć nie powinni, to jedni patrzyli z góry na innych. Stróże na wszystkich, opiekunowie na przewoźników, przewoźnicy na opiekunów, pomosty na stróży.

– Lehi…